Στη διαδρομή από την Ανάβυσσο προς τη θάλασσα, η επίπεδη ανοιχτή έκταση θυμίζει μια παλιότερη χρήση της ακτής. Στις αλυκές η παραγωγή βασιζόταν στον ήλιο, στον άνεμο και στην εξάτμιση του θαλασσινού νερού, ώσπου να μείνει το αλάτι για τη συγκομιδή.
Για να διαβάσει κανείς αυτό το τοπίο χρειάζεται να κοιτάξει χαμηλά, στις ανεπαίσθητες υψομετρικές διαφορές. Εκεί βρίσκεται το κλειδί για τη μετακίνηση και τη συγκράτηση του νερού. Το τοπωνύμιο «Αλυκές» διατηρεί έτσι την ιστορία μιας εργασίας σε μια ακτή που οι περισσότεροι γνωρίζουν σήμερα από την παραλία της.
